KancelariaWloclawek.pl


Twoje usługi prawne we Włocławku

Aktualności

 
O wymagalności zadośćuczynienia przesądza data wezwania do zapłaty.
Dodane dnia: 4 października 2017

Szanowni Państwo,

jak wynika z wyroku Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z 14 czerwca 2017r., w obecnym stanie prawnym odsetki za opóźnienie od przyznanego zadośćuczynienia należy zasądzać przy uwzględnieniu daty wezwania dłużnika do zapłaty, nie zaś od daty wyrokowania.

Wymieniony wyżej wyrok wydany został w oparciu o kanwę stanu faktycznego w którym Powódka wniosła o przyznanie jej zadośćuczynienia od ubezpieczyciela sprawcy zdarzenia, w wyniku którego zmarł jej mąż. Domagała się świadczeń z odsetkami ustawowymi od 7 lipca 2015r. do dnia zapłaty. Sprawca wypadku samochodowego, objęty ubezpieczeniem OC Pozwanego, skazany został wyrokiem sądu karnego w maju 2016r., po wcześniejszym, w dniu 5 czerwca 2015r. doręczeniu Pozwanemu wezwania Powódki o zapłatę świadczeń na jej rzecz. Sąd Okręgowy uznał żądanie pozwu za uzasadnione. Przyjął jednak, że świadczenia na rzecz Powódki, winny być zasądzone z odsetkami dopiero od dnia zamknięcia rozprawy, bowiem w dacie tej, prawomocny był już wyrok sądku karnego skazujący sprawcę wypadku, a ponadto sąd dysponował już opinią biegłego lekarza psychiatry. Zdaniem sądu przyznanie odsetek od daty wcześniejszej nie byłoby właściwe, bowiem przed procesem nie była przesądzona kwestia odpowiedzialności za spowodowanie wypadku, w którym zginął mąż powódki. Dopiero w toku procesu cywilnego zostały ustalone okoliczności odnoszące się do stanu jej zdrowia.

Wyrok Sądu Okręgowy został zaskarżony przez obie strony. Powódka w apelacji domagała się m.in. zmiany orzeczenia co do daty początkowej należnych jej odsetek ustawowych od przyznanych świadczeń. Sąd Apelacyjny w Białymstoku uznał apelację Powódki w części odnoszącej się do rozstrzygnięcia o odsetkach ustawowych za uzasadnioną. Sąd odwoławczy zmienił częściowo wyrok Sądu Okręgowego i orzekł o zasądzeniu przyznanych Powódce świadczeń wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 7 lipca 2015r. Jak przy tym wskazał, co do zasady dłużnik popada w opóźnienie, jeżeli nie spełnia świadczenia w terminie, w którym stało się ono wymagalne. Przepis ten doznaje jednak modyfikacji w odniesieniu do ubezpieczyciela. W myśl bowiem art. 817 § 2 k.c., ubezpieczyciel obowiązany jest spełnić świadczenie w terminie 30 dni, licząc od daty otrzymania zawiadomienia o wypadku.

Sąd Apelacyjny zwrócił uwagę, iż do lat 80 XX wieku, odsetki od zadośćuczynienia przyznawane były z uwzględnieniem daty wezwania dłużnika do zapłaty. W latach 90, z uwagi na hiperinflację, pojawiły się poglądy odstępujące od przedmiotowej reguły, a wówczas powstało zagrożenie, że przy znacznie podwyższonej wysokości odsetek ustawowych, przyznanie świadczenia z ustawowymi odsetkami już od dnia wezwania do zapłaty, doprowadziłoby do nieuzasadnionego uprzywilejowania wierzyciela kosztem dłużnika. Z tego też względu przyjmować zaczęto, że zasądzenie odszkodowania według cen z daty wyrokowania lub zadośćuczynienia w wysokości według stanu rzeczy istniejącego w chwili zamknięcia rozprawy, może uzasadniać przyznanie odsetek dopiero od tej daty. Względy te z czasem utraciły jednak aktualność, bowiem wysokość odsetek ustawowych uległa znacznemu obniżeniu. W aktualnym orzecznictwie Sądu Najwyższego dominuje pogląd, że obowiązek zapłaty zadośćuczynienia powstaje po wezwaniu dłużnika i już od tej chwili należą się wierzycielowi odsetki za opóźnienie.

Sąd Apelacyjny podkreślił, że Powódka przed procesem kierowała do Pozwanego żądanie zapłaty świadczenia na jej rzecz, które odebrane zostało przez Pozwanego 5 czerwca 2015r. Od dnia 7 lipca 2015r. Pozwany pozostawał zatem w opóźnieniu biorąc pod uwagę 30-dniowy termin na spełnienie świadczenia. Oznacza to, że odsetki winny być zasądzone od 7 lipca 2015r. do dnia zapłaty. Argumentów Sądu Okręgowego, Sąd Apelacyjny nie podzielił, bowiem to na ubezpieczycielu (profesjonaliście) spoczywał ciężar ustalenia przed procesem podstaw odpowiedzialności względem Powódki. Wskazał przy tym, że Pozwany dysponuje rzeczoznawcami, którzy mogli mu pomóc ustalić okoliczności wypadku, stan zdrowia Powódki i wysokość należnych jej świadczeń.

 

Ochrona danych osobowych nową dziedziną prawa
Dodane dnia: 13 września 2017

Szanowni Państwo,

przeprowadzana na poziomie unijnym, a w konsekwencji również i krajowym, reforma ochrony danych osobowych, jest okazją do próby udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy ochrona danych osobowych nie stanowi już dzisiaj, nowej, odrębnej dziedziny prawa.

Przyjęcie przez Parlament Europejski oraz Radę Europejską ogólnego rozporządzenia unijnego o ochronie danych osobowych, rewolucjonizuje cały sektor ochrony danych osobowych. Bez wątpienia z chwilą rozpoczęcia stosowania ogólnego rozporządzenia, które obowiązywać ma od 25 maja 2018r., dane osobowe w Unii Europejskiej będą podlegać zupełnie nowym zunifikowanym instrumentom prawnym ich ochrony. Charakterystyka tych instrumentów była i jest nadal przedmiotem coraz to nowych opracowań, w tym wydawanych na łamach „Europejskiego Przeglądu Sądowego”. Przeprowadzana na poziomie unijnym, a w konsekwencji również krajowym, reforma ochrony danych osobowych, jest natomiast okazją do próby udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy ochrona danych osobowych nie stanowi już dzisiaj nowej, odrębnej dziedziny prawa. Pozwoli to wyjaśnić czy ochrona danych osobowych z uwagi na jej interdyscyplinarny, w obszarze prawa, transgraniczny oraz nierozerwalnie związany z rozwojem nowych technologii charakter, nie powinien doczekać się już odrębnego traktowania.

W ocenie mojej, bez wątpienia możliwe jest co najmniej wskazanie, że dyskusja nad traktowaniem ochrony danych osobowych jako odrębnej dyscypliny prawa nie jest pozbawiona sensu. Podjęcie rozważań dotyczących wyodrębnienia takiej dziedziny wydaje się w pełni uzasadnione względami legislacyjnymi, a wzmacnia je dodatkowo mnogość przemawiających za takim rozwiązaniem argumentów. Za uznaniem odrębności prawa danych osobowych przemawia chociażby brak jakiejkolwiek innej dyscypliny mającej za swój przedmiot ochronę informacji, która z uwagi na swoją treść identyfikuje żyjącą osobę fizyczną. Ochrona danych osobowych podlega również, na wzór innych dziedzin prawa, kompleksowej regulacji prawnej zarówno na poziomie unijnym, jak i na poziomie krajowym. Ochrona danych dla bardzo różnych celów, w tym edukacyjnych oraz naukowych, właśnie w praktyce zaczyna być traktowana jako odrębna dziedzina prawa. Nie bez znaczenia pozostaje też trudność z jednoznacznym przyporządkowaniem ochrony danych osobowych do którejkolwiek z wyodrębnionych dzisiaj dziedzin prawa. Przedmiotowe nie wyłącza jednak pojawiających się także w omawianym zakresie wątpliwości, do których należy chociażby trudność w zbudowaniu granicy pomiędzy prawem ochrony danych osobowych a innymi dziedzinami prawa. Problem ten dotyczy jednak wyłącznie obszarów granicznych, wydaje się nie wyłączać więc możliwości przesądzenia, że w swej istocie prawo to spełnia przesłanki odrębnej dziedziny prawa. Nie przesądza o tym również uznanie, że w jakimś zakresie ochrona danych osobowych wejdzie w obszar prawa administracyjnego, tj. w przypadkach, w których powstaje stosunek administracyjnoprawny. Jak zostało już jednak wcześniej wskazane, wyznaczenie granic między działaniami prawa służy najczęściej realizacji różnych celów i dopiero uzasadnienie takiego wyodrębnienia nimi wszystkimi, bądź większością z nich, uprawniałoby postawienie tezy o możliwości uznania danego zespołu norm za odrębną dziedzinę prawa.

Z uwagi jednak na obszerność, istotę i specyfikę dziedziny prawa jaką jest ochrona danych osobowych, nie sposób w sposób wyczerpujący poddać analizie jej materię. Wydaje się być zasadnym, a może wręcz koniecznym podjęcie w przyszłości dalszego pogłębionego wywodu w tym zakresie, czego niewykluczone, iż się podejmiemy. Nie mniej jednak, z uwagi na fakt, iż różne podmioty, instytucje, organizacje, etc. zobowiązane są już teraz do należytej ochrony tych danych i postępowania w tym przedmiocie w sposób zgodny z ustawą z dnia 29 sierpnia 1997r. o ochronie danych osobowych, która w istocie zapobiegać ma sytuacjom nadużywania danych osób fizycznych, szczególnie wbrew ich woli i zmuszać tych, którzy te dane posiadają, do dbania o ich bezpieczeństwo, pod sankcją stosowania kar finansowych, zachęcam Państwa już teraz do osobistej rozmowy w tym przedmiocie z prawnikami Kancelarii Doradców Prawnych e lex, specjalizującymi się w tej dziedzinie. Na konsultacje umawiać się można zarówno osobiście w Kancelarii we Włocławku przy ul. Wojska Polskiego 18/3, bądź telefonicznie pod następującym numerem telefonu: 54 426-25-65 bądź 539-903-764. Serdecznie zapraszam.

 

 

Sześcioletni termin przedawnienia roszczeń cywilnych
Dodane dnia: 24 sierpnia 2017

Szanowni Państwo,

na dniach opublikowany został przygotowany przez Ministerstwo Sprawiedliwości projekt ustawy – Kodeks cywilny, ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy o prawach konsumenta, który zamieszczony został również na stronie internetowej Rządowego Centrum Legislacji.

Przygotowana nowelizacja zakłada skrócenie 10-letniego generalnego terminu przedawnienia roszczeń cywilnoprawnych do lat 6. Nowy sześcioletni termin przedawnienia roszczeń obejmować ma również roszczenia stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu powołanego do rozpoznania spraw danego rodzaju, orzeczeń sądu polubownego, jak również roszczenia stwierdzone ugodą zawartą przed mediatorem i zatwierdzoną przez sąd. Dla świadczeń okresowych, roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, oraz roszczeń okresowych należnych w przyszłości stwierdzonych w powyższy sposób, przewidziano pozostawienie 3-letniego okresu przedawnienia roszczeń, nie mniej jednak, rzeczywisty termin ich przedawnienia ulegnie wydłużeniu za sprawą zdania drugiego nowego brzmienia art. 118 k.c., w myśl którego: „Jednakże koniec terminu przedawnienia przypada na ostatni dzień roku kalendarzowego, chyba, że termin przedawnienia jest krótszy niż dwa lata”. Przedmiotowe oznacza zatem, że w niektórych przypadkach termin przedawnienia określonego roszczenia może ulec wydłużeniu niemalże o cały rok kalendarzowy.

Ponadto, wierzyciele, których termin przedawnienia wynosi aktualnie lat 10, bądź gdy ich roszczenie zostało stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego uprawnionego organu, winni zwrócić szczególną uwagę na zapis nowelizacji ustawy stanowiący, iż do roszczeń, które powstały przed dniem jej wejścia w życie i są nieprzedawnione, stosuje się od chwili wejścia w życie nowelizacji nowe przepisy. Jednakże, jeżeli zgodnie z nowym brzmieniem przepisów kodeksu cywilnego termin przedawnienia roszczenia jest krótszy niż według przepisów dotychczasowych, bieg przedawnienia rozpoczyna się z dniem wejścia w życie nowych przepisów. Jeżeli jednak przedawnienie rozpoczęte przed dniem wejścia w życie nowych przepisów, przy uwzględnieniu dotychczasowego terminu przedawnienia nastąpiłoby wcześniej, przedawnienie następuje z upływem wcześniejszego terminu.

Szczególnym regulacjom poddano również skutki prawne upływu przedawnienia roszczeń przeciwko konsumentowi. Jak wynika z projektu ustawy o prawach konsumenta, sam upływ terminu przedawnienia roszczenia przeciwko konsumentowi skutkować będzie niemożnością dochodzenia roszczenia wobec konsumenta, chyba, że dłużnik zrzekł się zarzutu przedawnienia. Ponadto sąd w przypadku sporu przedsiębiorcy z konsumentem zobowiązany będzie badać z urzędu możliwość przedawnienia roszczenia, a nie jak to ma miejsce obecnie, wyłącznie na zarzut strony procesu cywilnego. Projektowana zmiana nie ingeruje jednak w ciężar dowodzenia ani nie tworzy domniemania istnienia przedawnienia roszczenia z upływem określonego czasu, nie mniej jednak zasadne wydaje się być twierdzenie, iż po nowelizacji przepisów, większą aktywnością w wykazaniu braku przedawnienia roszczenia będą musieli wykazać się wierzyciele. Jednocześnie w wyjątkowych przypadkach, sądy będą wyposażone w możliwość nieuwzględnienia przedawnienia, jeżeli po rozważeniu interesu obu stron wymagają tego zasady słuszności, które badać należy przez pryzmat długości terminu przedawnienia, długości okresu od upływu przedawnienia do chwili dochodzenia roszczenia oraz charakter okoliczności, które spowodowały niedochodzenie roszczenia, w tym zachowanie się zobowiązanego na opóźnienie wierzyciela w dochodzeniu roszczenia. Podsumowując zatem, w przypadku przedawnienia roszczeń przysługujących przeciwko konsumentowi, w stosunku do których nie podniesiono zarzutu przedawnienia, przekształcały się one będą w zobowiązania naturalne, chyba, że dłużnik zrzekł się zarzutu przedawnienia.

Jak już wspominałam, przedmiotowe zmiany są póki co tylko projektem nowelizacji wymienionych wyżej ustawy i zapowiedzią tego, co ewentualnie ma nastąpić w przyszłości. Do dnia wejścia w życie tych zmian, o czym będziemy Państwa informować, obowiązują nas zatem obecnie obowiązujące przepisy i to do nich winniśmy się stosować.

 

 

Przyjmujący nienależne świadczenie jest obowiązany do jego zwrotu
Dodane dnia: 21 sierpnia 2017

Szanowni Państwo,

jak wynika z wyroku Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 30 marca 2017r., osoba, która otrzymuje korzyść majątkową, w zamian za co nieformalnie zobowiązuje się do określonego zachowania, którego później nie wykonuje, uzyskuje nienależne świadczenie i jest obowiązana do jego zwrotu.

W przedmiotowej sprawie, powódka domagała się zasądzenia od pozwanych, tj. brata i bratowej, solidarnej zapłaty kwoty ponad 120.000,00 zł wraz z odsetkami. Powódka wskazała, że zawarła ze swoim bratem ustną umowę, w której zobowiązała się do poniesienia kosztów remontu i rozbudowy jego domu, a w zamian za to, pozwany miał zapewnić ich rodzicom mieszkanie i przenieść na jej rzecz udział w prawie własności tej nieruchomości z prawem do wyłącznego dysponowania częścią budynku. Powódka podniosła, że choć poniosła koszty remontu, to pozwany odmówił wywiązania się względem niej z poczynionych wcześniej ustaleń. Pozwani w odpowiedzi domagali się oddalenia powództwa.

Sądy obu instancji zgodnie uznały, że powództwo było w całości zasadne. Ustaliły, że rodzice stron przekazali swojemu synowi (pozwanemu) na własność nieruchomość zabudowaną domem w zamian za dożywotnią służebność mieszkania, który wymagał remontu. Kilka lat później pozwany zawarł ze swoją siostrą (powódką) ustne porozumienie na mocy którego zarówno powódka jak i pozwany zobowiązali się do podjęcia określonych czynności opisanych powyżej. Powódka wywiązując się z przyjętych na siebie zobowiązań dokonała kosztownego remontu domu, dzięki któremu stał się on bardziej funkcjonalny a jego powierzchnia znacznie się zwiększyła. Następnie pozwany zawarł ze swoją żoną, również pozwaną w przedmiotowej sprawie, umowę, na mocy której ich współwłasność majątkowa uległa rozszerzeniu o wyremontowaną nieruchomość. Powódka zaś, mając na względzie fakt wywiązania się ze złożonych przez siebie deklaracji, zwróciła się do brata z wnioskiem o wywiązanie się z zawartej z nią ustnej umowy, czemu pozwany nie uczynił zadość.

Sąd Okręgowy wskazał, iż powództwo złożone w sprawie przez powódkę było w pełni zasadne, bowiem pozwani bezpodstawnie wzbogacili się jej kosztem, zaś wysokość dochodzonej przez powódkę należności wynikała z przedłożonych przez nią faktur VAT, opinii powołanego w sprawie biegłego oraz innych wiarygodnych dowodów przedstawionych w przedmiotowym postępowaniu. Zgodnie bowiem z przepisami kodeksu cywilnego, kto bez podstawy prawnej uzyskał korzyść majątkową kosztem innej osoby, obowiązany jest do wydania korzyści w naturze, a gdyby to nie było możliwe, do zwrotu jej wartości. Zaznaczyć przy tym należy, że bezpodstawne wzbogacenie to szczególne zdarzenie prawne, w wyniku którego bez podstawy prawnej powstaje sytuacja, polegająca na wzroście wartości majątku po stronie osoby wzbogaconej, kosztem jednoczesnego pogorszenia sytuacji majątkowej lub osobistej osoby zubożonej. Do przedmiotowej sytuacji bezspornie doszło w analizowanej sprawie.

Sąd Apelacyjny oddalając apelację pozwanych, przyjął natomiast, że w sprawie należało również zastosować przepisy stanowiące o świadczeniu nienależnym, które de facto jest postacią bezpodstawnego wzbogacenia. Zgodnie z brzmieniem przepisów w tej materii, świadczenie jest nienależne, jeżeli ten, kto je spełnił, nie był w ogóle zobowiązany lub nie był zobowiązany względem osoby której świadczył, albo jeżeli podstawa świadczenia odpadła lub zamierzony cel świadczenia nie został osiągnięty, albo jeżeli czynność prawna zobowiązująca do świadczenia była nieważna i nie stała się ważna po spełnieniu świadczenia. Sąd Apelacyjny wskazał dodatkowo, że jednym z przypadków nienależnego świadczenia jest sytuacja, gdy strony łączy pewne porozumienie (które nie jest umową) odnoszące się do celu, którego osiągnięcie ma stać się podstawą już spełnionego świadczenia, ale strona wzbogacona po przyjęciu świadczenia, nie wywiązuje się z wcześniejszych ustaleń. Przedmiotowa sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, bowiem zawarte wcześniej porozumienie zerwano z powodu niezgody pozwanych na uregulowanie praw powódki. Cel świadczenia inwestującej powódki zatem nie został osiągnięty, a pozwani uzyskali z całą pewnością nienależne im świadczenie, w związku z czym zobowiązani byli do jego zwrotu.

Okoliczność bezpodstawnego wzbogacenia to niestety coraz częstszy problem, z którym zwracają się do nas klienci. Podejmowanie, nierzadko owocnych prób, wyłudzania nienależnych świadczeń, a w konsekwencji bezprawnego wzbogacania się jednej osoby kosztem drugiej, to w rzeczywistości działania podejmowane nagminnie, względem których nie sposób i nie powinno się przechodzić obojętnie. Z premedytacją wykorzystuje się obecnie nieznajomość prawa i osiąga na tej podstawie korzyści. Apeluję zatem w tym miejscu do Państwa, o nie przystawanie na żądania podmiotów do zapłaty określonych sum lub wywiązywania się z określonych czynności, jeżeli macie Państwo w stosunku do tego choć cień jakichkolwiek wątpliwości. Zasięgnijcie w pierwszej kolejności porady specjalisty, który dzięki wiedzy i doświadczeniu ustrzeże Państwa przed uregulowaniem świadczenia do zapłaty którego nie byliście Państwo zobowiązani, bądź potwierdzi fakt konieczności wywiązania się przez Państwa z danego zobowiązania finansowego, wskazując przy tym i uzasadniając to stosownymi faktami i uregulowaniami obowiązującego prawa. Zapraszam w tym celu do naszej Kancelarii znajdującej się we Włocławku przy ul. Wojska Polskiego 18/3.

 

 

 

Oferta pracy
Dodane dnia: 8 sierpnia 2017

Renomowana włocławska Kancelaria Doradców Prawnych e lex poszerzy swój zespół o dodatkowego prawnika.

Wymagania:

– wykształcenie wyższe prawnicze (mile widziane ukończenie lub odbywanie aplikacji sądowej, radcowskiej, adwokackiej, );

– znajomość obowiązujących przepisów prawa

– mile widziane doświadczenie w bezpośredniej obsłudze prawnej klientów (udzielanie konsultacji, porad prawnych);

– biegła znajomość programów Microsoft Office Word, Microsoft Office Excel, Microsoft Outlook, System Informacji Prawnej LEX;

– dyspozycyjność;

– sumienność, rzetelność i zaangażowanie w powierzone obowiązki;

– umiejętność pracy pod presją czasu;

– komunikatywność i kreatywność;

– umiejętność pracy w zespole;

– otwartość;

W zamian oferujemy:

– pracę w renomowanej włocławskiej Kancelarii Doradców Prawnych e lex (umowa o pra);

– zdobywanie doświadczenia i poszerzanie horyzontów;

– wynagrodzenie adekwatne do wiedzy i zaangażowania.

Szczegóły można uzyskać pod następującym numerem telefonu: 539-903-764 od poniedziałku do piątku w godzinach 09:00-17:00.

CV proszę przesyłać na następujący adres e-mail: sekretariat@kancelariawloclawek.pl

Uzgodnienie treści księgi wieczystej.
Dodane dnia: 18 lipca 2017

Nie tylko aktualny właściciel może być pozwanym w sprawie o uzgodnienie treści księgi wieczystej

 

Szanowni Państwo,

jak orzekł Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 7 marca 2017r., jeżeli rozstrzygnięcie w sprawie o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym zależy od ustalenia ważności i skuteczności umowy, na podstawie której do ksiąg wieczystych wpisany jest aktualny właściciel, pozwanymi w sprawie winny być obie strony umowy.

Sprawa pod wymienioną wyżej sygnaturą dotyczyła pozwanej, która w trakcie trwania małżeństwa zakupiła nieruchomość do majątku odrębnego. Powód, który w tym czasie przebywał w celach zarobkowych w Niemczech, był przekonany, że zgodnie z wcześniejszymi ustaleniami, zakupiona przez nich nieruchomość weszła do ich majątku wspólnego. Pozwana następnie sprzedała zabudowaną domem nieruchomość swojej matce, a ta kilka miesięcy później powrotnie przeniosła na nią własność w drodze umowy darowizny. W wyniku powództwa o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, Powód został wpisany do księgi wieczystej prowadzonej dla tej nieruchomości, jako współwłaściciel na prawach ustawowej wspólności małżeńskiej. Sąd I instancji wyjaśnił, że Pozwana nie zdołała wykazać, że przedmiotową nieruchomość nabyła  za środki pochodzące z majątku odrębnego, a nie wspólnego. Uznał również, że samo złożone przez nią oświadczenie w tym zakresie, nie było wystarczającym, zaś obie zawarte z matką umowy były pozorne, a tym samym nieważne.

Sąd Najwyższy rozpoznając skargę kasacyjną wniesioną przez Pozwaną, uznał zasadność jej zarzutu, wskazującego, że sądy przy orzekaniu nie uwzględniły faktu prawomocnego rozwiązania pomiędzy Powodem a Pozwaną małżeństwa przez rozwód, zatem wydane w sprawie oba rozstrzygnięcia, w których uznano, że nieruchomość stanowi przedmiot wspólności majątkowej małżeńskiej, były wadliwe. Sąd Najwyższy podkreślił przy tym, że uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym polega na doprowadzeniu jej treści do aktualnego stanu prawnego, a nie do takiego, który wprawdzie istniał w przeszłości, ale w chwili żądania uzgodnienia nie odpowiadał już rzeczywistości. Związanie zatem sądu żądaniem pozwu w sprawie o uzgodnienie treści księgi wieczystej oznaczało w tym przypadku, że powództwo, jeżeli były ku temu podstawy, należało uwzględnić w mniejszym zakresie, uwzględniając ustanie wspólności majątkowej małżeńskiej.

Nie mniej jednak, zasadniczą przyczyną uchylenia obu wyroków przez Sąd Najwyższy było stwierdzenie nieprawidłowej legitymacji procesowej po stronie pozwanej. Sąd wyjaśnił, że w sprawie o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, legitymowanym biernie jest podmiot aktualnie wpisany w księdze wieczystej. W sytuacji, gdy rozstrzygnięcie zależy od oceny ważności i skuteczności innych czynności prawnych dokonywanych z udziałem osoby aktualnie wpisanej w księdze wieczystej, co do których nie toczyło się wcześniej postępowanie, po stronie pozwanej winny jednak występować obie strony takich czynności, gdyż ich udział w sprawie jest konieczny. W realiach rozpatrywanej zatem sprawy, matka pozwanej również powinna brać udział w postępowaniu, gdyż ważność zawartych przez nią z Pozwaną umów, których była stroną, ma znaczenie prejudycjalne dla rozstrzygnięcia żądania pozwu.

Szanowni Państwo, powyższy przykład doskonale pokazuje nam, jak niezwykle trudne do przewidzenia jest postępowanie orzekającego w danej sprawie sądu, w szczególności dla kogoś, kto z przepisami kodeksu postępowania cywilnego, kodeksu cywilnego oraz innych, w zależności od danej sprawy, obowiązujących ustaw, nie ma na co dzień do czynienia. Prawo bowiem jest nauką niezwykle obszerną, którą posiąść nikt z nas, nawet najznamienitszy prawnik, nie jest w stanie. Dlatego tak ważne w tym zawodzie jest ciągłe kształcenie i dlatego robimy to właśnie dla Państwa. Każdy, zaskakujący w danych okolicznościach wyrok sądu, pokazuje nam, jak wiele jeszcze wiedzy należy zgłębić i potwierdza, że w naszym zawodzie proces samokształcenia w zasadzie nigdy nie może ustać. To właśnie te przekonania towarzyszą naszej Kancelarii znajdującej się we Włocławku przy ul. Wojska Polskiego 18/3, która istnieje, funkcjonuje i rozwija się właśnie dla swoich klientów. Celem i kwintesencją bowiem naszej pracy jest Państwa zadowolenie i satysfakcja.

Nowe formularze wniosków o wpis do KRS.
Dodane dnia: 5 lipca 2017

Szanowni Państwo,

z dniem 1 lipca 2017r. weszła w życie nowelizacja Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie określenia wzorów urzędowych formularzy wniosków o wpis do Krajowego Rejestru Sądowego oraz sposobu i miejsca ich udostępnienia. Zmiany dotyczą wszystkich podmiotów, które składają wnioski do rejestru przedsiębiorców KRS. Pozwolę sobie w kilku zdaniach opisać Państwu, jak to będzie wyglądało w praktyce.

Od 1 lipca 2017r. ustawodawca nakłada na wnioskodawcę w postępowaniu o wpis zmian do rejestru (w przypadku nabycia lub objęcia udziałów, akcji lub ogółu praw i obowiązków oraz składania do akt rejestrowych dokumentów – zawierających informacje o zmianach wspólników spółki) obowiązek złożenia oświadczenia, czy jest on cudzoziemcem w rozumieniu ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców, a jeżeli nie, to czy jest właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W związku z powyższym, konieczne stało się dostosowanie wzorów urzędowych formularzy do przedmiotowych zmian, które służyć mają przede wszystkim Ministrowi Spraw Wewnętrznych, w celu posiadania pełnej informacji o nabywanych lub obejmowanych udziałach lub akcjach przez cudzoziemców w spółkach będących właścicielami lub wieczystymi użytkownikami nieruchomości rolnych. Minister Sprawiedliwości dzięki rejestrowi będzie miał możliwość badania legalności nabywania przez cudzoziemców nieruchomości, udziałów lub akcji.

Należy również nadmienić, że przedmiotowa nowelizacja dostosowuje również dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady, zmieniającą dyrektywę Rady oraz dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady, w zakresie integracji rejestrów centralnych, rejestrów handlowych i rejestrów spółek. Dostosowuje ona również formularze KRS-WH oraz KRS-ZH do znowelizowanych przepisów ustawy Prawo o stowarzyszeniach, która to ustawa od stycznia br. przewiduje możliwość przekształcania stowarzyszeń zwykłych w stowarzyszenia podlegające rejestracji w Krajowym Rejestrze Sądowym. Nowe formularze ponadto mają zniwelować rozbieżności orzecznicze w zakresie ujawniania danych komplementariusza, tj. osoby prawnej reprezentującej inną osobę prawną.

Nowe, obowiązujące obecnie formularze możecie Państwo znaleźć na stronie Ministerstwa Sprawiedliwości, tj. ms.gov.pl. W zakresie ich interpretacji oraz sposobu prawidłowego i kompletnego wypełnienia nasza Kancelaria mieszcząca się we Włocławku, przy ul. Wojska Polskiego 18/3 służy Państwu pomocą. Nadmieniamy, że warto z takiej pomocy korzystać, bowiem złożenie do sądu wniosku niekompletnego, źle wypełnionego bądź wypełnionego na nieobowiązującym formularzu, w konsekwencji skutkować może jego zwrotem.

 

Sąd nie może dopuścić „dowodu z akt” innego postępowania sądowego
Dodane dnia: 28 czerwca 2017

Szanowni Państwo,

jak wskazał Sąd Apelacyjny w Białymstoku, w orzecznictwie przyjmuje się jednolicie, że sąd może dopuścić dowód z poszczególnych kart innej sprawy sądowej, niewłaściwym jest jednakże dopuszczenie dowodu z „całych akt” innego postępowania. Z tego też względu sąd oddalił apelację składaną przez pozwanych w sprawie o zapłatę.

Pozwani wnosząc apelację, jako jeden z zarzutów wskazali wadliwe zastosowanie przez sąd okręgowy artykułu kodeksu postępowania cywilnego, stanowiącego, że po zamknięciu rozprawy sąd wydaje wyrok, biorąc za podstawę stan rzeczy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy; w szczególności zasądzeniu roszczenia nie stoi na przeszkodzie okoliczność, że stało się ono wymagalne w toku sprawy. Apelujący podnieśli, że sąd okręgowy wydając wyrok uwzględniający powództwo w całości, pominął stan rzeczy istniejący w chwili wyrokowania i pomimo zarządzenia przeprowadzenia dowodu z akt innej sprawy prowadzonej przed sądem rejonowym, sąd okręgowy przeprowadził w przedmiotowej sprawie dowód jedynie z niektórych akt tej sprawy, a tym samym pominął szereg innych istotnych w rozpatrywanej sprawie dowodów, które to, co istotne, wpłynęły na poczynione przez sąd I instancji ustalenia faktyczne i wydane w sprawie rozstrzygnięcie.

Z przedmiotowym zarzutem apelujących nie zgodził się Sąd Apelacyjny w Białymstoku, wskazując w szczególności za niedopuszczalne zaliczenie w sposób całościowy w poczet materiału dowodowego dowodów zgromadzonych w aktach innego postępowania sądowego. Sąd może dopuścić dowód z dokumentów znajdujących się w aktach innego postępowania, ale dokumentów tylko ściśle wyszczególnionych. Tylko bowiem w takim przypadku uczestnicy procesu cywilnego mają możliwość ustosunkowania się do treści dopuszczonych dowodów i zgłoszenia określonych wniosków. Sąd Apelacyjny w Białymstoku zaznaczył przy tym, że wyrażany przez niego pogląd ugruntowany został również w utrwalonej linii orzeczniczej.

Zatem, Szanowni Państwo, przedmiotowa sytuacja po raz kolejny pokazuje nam jak łatwo można popełnić błąd i jak duże i nieodwracalne konsekwencje może on za sobą nieść. Z uwagi na nierzadko niejednolite poglądy sądów w danej sprawie, a tym samym niejednolite  orzecznictwo, sprawa choć z pozoru mało skomplikowana i stosunkowo łatwa do udowodnienia, w konsekwencji okazać się może niemałym problemem i nie rzadko to nie w zakresie jej merytoryki ale wymogów formalnych, którym przy dochowaniu należytej staranności i posiadanej wiedzy, można było uczynić zadość. Z tego zatem względu po raz kolejny skłaniam Państwa i zachęcam do korzystania z pomocy specjalistów, którzy dzięki swojej wiedzy, doświadczeniu i znajomości praktyk orzekających sądów, potrafili będą zabezpieczyć Państwa interesy w każdym możliwym i niezbędnym zakresie. Zapraszam do skorzystania z usług naszej Kancelarii znajdującej się we Włocławku, przy ul. Wojska Polskiego 18/3.

Upadłość konsumencka .
Dodane dnia: 7 czerwca 2017

Szanowni Państwo,

upadłość konsumencka to przede wszystkim ogromna szansa dla Was, jeżeli z jakichkolwiek powodów staliście się niewypłacalnymi dłużnikami, macie problemy finansowe i długi, których nie jesteście w stanie spłacić. To prawna możliwość rozliczenia wszelkich dotychczasowych zobowiązań finansowych i rozpoczęcia przez Was wszystkiego od nowa, z czystą kartą.

Możliwość ogłoszenia upadłości konsumenckiej przysługuje każdej osobie fizycznej, która nazwana jest konsumentem i która nie prowadzi działalności gospodarczej, a co się z tym wiąże, posiada zdolność upadłościową w tzw. upadłości konsumenckiej. Warto, by dłużnik który stał się niewypłacalny do tego stopnia, że nie jest w stanie regulować wierzytelności przysługujących jego wierzycielom, zastanowił się nad takim rozwiązaniem, bowiem te trudne życiowe sytuacje zazwyczaj nie dzieją się z winy konsumenta. Najlepszym przykładem, ale nie jedynym, to potwierdzającym są dzisiejsi frankowicze, czyli osoby które zaciągnęły kredyt we frankach szwajcarskich. Inną sytuacją, kiedy warto zastanowić się na ogłoszeniem upadłości konsumenckiej może być tragiczny wypadek czy ciężka choroba, w konsekwencji czego, dłużnik staje się niezdolny do pracy i siłą rzeczy nie jest w stanie spłacić swoich zobowiązań.

Upadłość konsumencka w praktyce oznacza po prostu umorzenie dotychczasowych zobowiązań i rozpoczęcie bytu gospodarczego od nowa. Pozytywne zaopiniowanie przez sąd złożonego przez dłużnika wniosku o upadłość konsumencką oznacza, że zaciągnięte kredyty oraz inne zobowiązania finansowe ulegają całkowitego oddłużeniu, dzięki czemu wierzyciele nie mogą mieć już żadnych roszczeń ani praw do jakiejkolwiek egzekucji. Nie mniej jednak, starając się o upadłość konsumencką należy wziąć pod uwagę, że wszelkie składniki majątku dłużnika trafią pod zarząd syndyka i staną się tzw. masą upadłościową. Dobytek podlegający zajęciu to przede wszystkim domy, mieszkania, działki rekreacyjne, samochody, sprzęty AGD i RTV, ale również biżuteria i inne wartościowe przedmioty, które syndyk masy upadłościowej sprzedaje a pieniądze z tego tytułu pozyskane, przeznacza na proporcjonalną spłatę wierzytelności. Ponadto i co ciekawe, jeżeli przedmiotem licytacji jest nieruchomość, dłużnik może otrzymywać od syndyka środki finansowe pochodzące z jego sprzedaży, pozwalające na wynajem lokalu przez okres maksymalnie 2 lat. Pozostałą sumę uzyskaną ze spieniężenia masy upadłościowej, syndyk rozdziela pomiędzy wierzycieli. Zatem, sytuacja ta jest zupełnie odmienną od bezwzględnej komorniczej licytacji, a przy tym bardziej dla konsumenta korzystną.

Dzieje się jednakże i tak, że nierzadko pieniądze uzyskane ze sprzedaży poszczególnych składników majątku, nie pokrywają zadłużenia i nie zaspokajają wierzycieli. Co wtedy? W takim wówczas przypadku, sąd ustala dodatkowo plan spłat, który wyznaczany jest na podstawie aktualnych zdolności zarobkowych dłużnika i który nie może przekraczać 36 miesięcy. Przedmiotowy plan spłat sprawia, że po rzetelnym stosowaniu się do obowiązków z niego wynikających, nieuregulowane w toku postępowania długi, z mocy prawa przestają istnieć.

Wniosek o ogłoszenie upadłości składa się na specjalnie do tego przeznaczonym formularzu, który jest dostępny zarówno w internecie jak i w siedzibie sądu. Dokument ten wprawdzie można wypełnić samodzielnie, ale zapewne bezpieczniejszym rozwiązaniem będzie zwrócenie się w tym zakresie o pomoc do specjalisty, mającego w tej dziedzinie doświadczenie. Odpowiednio on doradzi i opracuje uzasadnienie wniosku w taki sposób, na podstawie którego sąd wyda decyzję w pełni Państwa satysfakcjonującą. Kolejnym argumentem przemawiającym za tym, by z wypełnieniem wniosku udać się do specjalisty jest fakt, iż oddalenie przez sąd wniosku o ogłoszenie upadłości, skutkuje niemożliwością ponownego wnioskowania w tym przedmiocie przez okres 10 lat. Zapraszam zatem do naszej Kancelarii mieszczącej się we Włocławku, przy ul. Wojska Polskiego 18/3, w ramach której specjaliści ją reprezentujący w sposób rzetelny, kompleksowy i wyczerpujący zajmą się Państwa sprawą. Nie ma dla nas bowiem problemu, którego nie dałoby się rozwiązać.

 

 

Nowa ustawa ułatwiająca dochodzenie wierzytelności.
Dodane dnia: 25 maja 2017

Szanowni Państwo,

7 kwietnia 2017r. Rada Ministrów przyjęła projekt ustawy o zmianie niektórych ustaw w celu ułatwienia dochodzenia wierzytelności, przedłożony przez Ministra Rozwoju i Finansów, którego celem jest zwiększenie skuteczności dochodzenia roszczeń, zarówno przez wierzycieli prywatnoprawnych, jak i będących instytucjami publicznymi. Przedmiotowe rozwiązanie ma usprawnić i ułatwić dochodzenie należności, co w konsekwencji poprawi płynność finansową przedsiębiorstw, a tym samym będzie przeciwdziałać zatorom płatniczym, uznawanym obecnie za jedną z podstawowych barier rozwoju gospodarczego. Wprowadzono przepisy zwiększające pewność zapłaty należności, które uwzględniają zwłaszcza takie etapy jak: zaciągnięcie zobowiązania, dochodzenie zapłaty, zabezpieczenie roszczenia. Nowe regulacje mają zwiększyć też możliwości prawidłowej oceny wiarygodności płatniczej kontrahenta oraz poprawić skuteczność dochodzenia roszczeń na drodze sądowej.

Jak zapewnia ustawodawca, wyżej wymieniony, założony cel, ma zostać osiągnięty m.in. poprzez zapewnienie szerszych możliwości uzyskiwania informacji z rejestrów biur informacji gospodarczej o zobowiązaniach potencjalnego kontrahenta, zwiększenie zakresu i efektywności postępowania: uproszczonego, grupowego, zabezpieczającego i egzekucyjnego oraz ułatwienie zawierania ugód przez jednostki z sektora finansów publicznych w sprawach dotyczących należności cywilnoprawnych, których owe podmioty są dłużnikami. Przedmiotowy akt prawny zmienia dziesięć innych ustaw, zarówno w zakresie instytucji już istniejących, jak również poprzez dodanie nowych, nieznanych dotychczas regulacji. Wprowadza się m.in. odmienne zasady solidarnej odpowiedzialności inwestora oraz generalnego wykonawcy w procesie budowlanym, zmienia niektóre terminy i wartości progowe prawa procesowego, rozszerza kompetencje biur informacji gospodarczej, wprowadza zmiany w grupowym dochodzeniu roszczeń, czy też tworzy Rejestr Wierzytelności Publicznoprawnych. Jak zatem można dostrzec, wskazana nowelizacja wprowadza szerokie spektrum zmian, ukierunkowanych na poprawienie pozycji wierzycieli, zarówno prywatnoprawnych jak i będących instytucjami publicznymi. Co więcej, zmiany dotyczą niemal wszystkich etapów dochodzenia należności, począwszy od weryfikacji potencjalnego kontrahenta, czynności przedsądowych podejmowanych względem dłużnika, poprzez postępowanie zabezpieczające, aż po zmiany w postępowaniu procesowym.

Nieterminowe płatności wobec firm w dużym stopniu dotykają małych i średnich przedsiębiorstw. Konsekwencją zaległości płatniczych jest wpadanie przedsiębiorców w „spiralę długów” wobec swoich partnerów biznesowych (innych kontrahentów), pracowników lub Skarbu Państwa. To z kolei powoduje ograniczanie inwestycji, co negatywnie odbija się na kondycji gospodarki. Firmy nie mają też możliwości łatwego dostępu do danych umożliwiających wiarygodną ocenę wypłacalności dłużnika, a dochodzenie roszczeń przed sądami jest zwykle długotrwałe. Pomimo, iż nie jest możliwe całkowite wyeliminowanie zjawiska braku płatności za wykonaną usługę, czy dostarczony towar, problem ten, istotnie, może być niwelowany poprzez instrumenty prawne umożliwiające weryfikację wiarygodności finansowej kontrahentów, a w przypadku opóźnienia w zapłacie – szybkiego i skutecznego dochodzenia, a następnie egzekucji, poprzez umożliwienie skorzystania z nieuciążliwych i stosunkowo niedrogich dla przedsiębiorców, będących wierzycielami, mechanizmów dochodzenia należności.

Próba rozwiązania problemu odzyskiwania długów wymaga przekrojowego podejścia – poszukiwania przyczyn opóźnień w zapłacie przed powstaniem długu, a następnie na każdym z etapów dochodzenia wierzytelności. Takie spojrzenie pozwala wskazać, że istotnie, istnieje potrzeba wprowadzenia objętych niniejszym projektem rozwiązań, wzmacniających ochronę praw wierzycieli i zapewniających płynność finansową przedsiębiorstw.

Wskazane powyżej regulacje mają wejść w życie 1 czerwca 2017r., za wyjątkiem przepisów odnoszących się do utworzenia Rejestru Należności Publicznoprawnych, które mają wejść w życie dopiero od 1 stycznia 2018, jak również zmian dotyczących funkcjonowania Biur Informacji Gospodarczych, zaplanowanych na dzień 1 czerwca 2018r.

 

 

 

Strona 1 z 612345...Ostatnia »